Bayram gelmiş neyime, kan damlar yüreğime. Anneniz ve babanızı kaybetmişseniz, artık bayramlar sizin için bayram değildir.. Benim için de öyle.. Önce dağ gibi babamı ardından ciğerparem, gönlümün sultanı, varlık sebebim anneciğimi kaybettim.. Yüreğim bir deli fırat gibi.. Ne gün geçer ne bayram derman olur bu yaraya.. Nasıl anlatılır ki yokluk. Kelimelerim öksüz ve yetim. Yüreğim öksüz ve yetim. Ciğerim yangın yeri.. Çekip gitsem Arasın kenarına oturup kalsam, ağıtlar yaksam anneme. Diclenin kenarına oturup babacığımı anlatsam. Hıçkırarak başım koysam Ağrı dağının dizine. Ashab-ı Kef'in mağrasına girip uyusam bir sonsuzluk uykusuna derman olur mu anne baba yokluğuna. Olmaz değil mi..Ve şairin dediği gibi ' gidenler memnun ki yerinden dönen yok seferinde'..  Bugün bayram günü derler. Alem eğlenir.  Ben kanatları kırılmış bir kuş misalı yasımı tutuyorum. Yasıma yasladım başımı, iki mezar taşı arasında.  Geldi geçti. Can toprağı buldu geçti. Bir hikaye oldu geçti . Ama geçmeyen tek şey buluşma gününe kadar susmayacak olan bu yürek acısı.. Tatlı dilleri,güler yüzleri, melek gibi huylarıyla biz evlatlarını birgün olsun dahi incitmeyen Anneciğim ve babacığım sizsiz olan her bayramda güneş doğmadan batıyor benim için.. Şair ne güzel söylemiş; Felek yazmış fermanımı, kırmış kanadım kolumu.. Bu bir intizar değil. Yokluğunuza nasıl alışacağımı bilemediğim ve derdimle başedemediğim için söylediğim yürek sözlerimdir. Ruhlarınız şad mekanlarınız cennet olsun