Bir kurban bayramını daha umutla, güzellikle ve huzurla kutluyoruz. Hiç kuşku yok ki, bayramların en büyük hüznü ise kaybettiğimiz sevdiklerimiz.. Onun için Arefe gününden başlar hüzün. Bayram sabahını mezarlıklarda geçiririz. Sevdiklerimizin ruhuna bayram hediyesi olarak dualar armağan ederiz. Kabirlerin başında zaman durur. Bilenler ve yaşayanlar bilir. Biz konuşuruz onlarla, onlar cevap vermez ama biliriz ve yine karşımızdaymışçasına edeple, haya ile, sevgi ile ve tabi ki gözyaşının eşlik ettiği bir buluşmadır her bayramın ilk karşılanışı mezarlıkta.. Sonra hayat elbette devam ediyor. Ama o yara asla geçmiyor.. Asla unutulmuyor mahşerde buluşmak üzere gönderdiğimiz ve kabirlerinin başında gözyaşları dökerek bayramlarını kutladığımız sevdiklerimiz.Kim zaman herşeyin ilacı diyorsa ve kim giden unutulur  diyorsa kendisi için söylüyor.. Biz bayramın hüznünü böyle yaşarken, diğer yandan yürüyen ve hayatlarımızda hiç bir değeri olmayan ölü canların varlığıyla da yüzleşiriz.. Etrafındakilere bayramı zehir edenler, insanlıktan çıkmışlar, tek gayeleri başkalarını mutsuz edip, yalanlarıyla, planlarıyla gününü kurtarma derdinde olanlar da bayramın bize hatırlattıklarıdır.. Sonuç olarak, Annelerini, babalarını, yakınlarını kaybeden ancak insanlığını kaybetmeyenler için bayram hüzünle başlar, hüzünle biter ama içinde her zaman sevincini, umudunu da bize sunarak gider.. Güzel insanlarla güzel bayramlar geçirmeniz dileğiyle Bayramınız mübarek olsun