GEÇTİ BORʹUN PAZARI SÜR EŞEĞİNİ NİĞDEʹYE

HABERPİ/SİYASETKULİSİ  Bor’un pazarı Salı günleridir. Bir gün önceki Pazartesi günü ise hazırlık günü olup, yöresel deyimle “Deri pazarı”dır. Asıl Pazar gününe de "Ulu pazar" denir. Deri pazarı günü, otuz kırk kilometre uzaktan gelecekler ve Salı günü pazara yetişeceklerin hazırlık günüdür. İlçeye bu deri günü gelenler, ertesi günün yoğun işlerinden bir kısmını görürler. Sonbaharın yazdan kalma bir günü, erken saatlerde, kırk kilometre uzaktaki köyünden çıkan bir pazarcı, Bor’un bağlarına girdiğinde, ikindi zamanı geçmiştir. Molayı, yıkılmış kerpiç duvarın içeri girdiği Pınarbaşı mevkiindeki, Tütüncü Hasan’ın bağında verir. Eşeğini de dinlendirmek için indirdiği yüke sırtını dayayıp da pazardan alacaklarının hesabını yaparken, içi geçer ve derin bir uykuya dalar. Eşşeği ise önündeki yiyecekleri çoktan bitirmiş, bağlı bulunduğu ağacın kabuklarını kemirmeye başlamıştır. Deri pazarı gününün ikindi zamanı başlayan uyku, gecede sürdügü gibi Ulupazar gününün, yani salı gününün ikindisine uzanır. Yirmi beş saatlik bir uykudan uyanan pazarcı, halinde bir değişiklik hissetmeden şehrin yolunu tutar. Tutar amma, yollarda bir başkalık vardır. Pazara gidenlere rastlayacağı yerde, pazardan dönenleri görür. Dönen bir pazarcıyı durdurur ve merakla sorar; "Neden Ulupazarını almadan dönüyorsunuz?" Pazarcı ertesi günün Niğde pazarını hatırlatırcasına; ”Geçti Bor’un pazarı, sür eşşeğini Niğde ʹye babalık” der...