En büyük mahkeme vicdandır

SERPİL ÜNAL- Bir araştırma için bir araya gelen fizikçi, kimyager,matematikçi ve tarihçi açık bir arazide araştırma yapmaktadır. Aniden bastıran yağmurdan korunmak için bir köylünün barınağına sığınırlar. Köylü bir şeyler ikram edebilmek için dışarıya çıkar.İçerideki herkesin dikkatini bişey çeker.
BORU YETMEDİ AĞAM
Soba yerden 1 metre yüksekte ve altında taş kalıplar bulunmaktadır. Fizikçi hemen yorum yapar. Adam sobayı yükselterek konveksiyon akımını güçlendirmiş ve odanın daha çabuk ısınmasını sağlamıştır. Matematikçi buna itiraz edip, Hayır! Adam sobayı odanın tam merkezine koyarak her tarafın eşit ısınmasını sağlamıştır. Kimyacı ise; Bu mümkün değil! Adam sobayı yükselterek hem daha çabuk yakılmasını sağlamış hem de aktivasyon enerjisini düşürmüştür. Tarihçinin yorumu ise daha farklıdır. Adam ilkel benlikten kalan ateşe tapma biçimini modernize ederek onu yükseltmekle saygısını göstermiştir. Tartışmalar sürerken köylü içeriye girer. Dayanamaz ve köylüye neden sobanın yüksekte olduğunu sorarlar. Cevap çok basittir. Boru yetmedi ağam!
EN BÜYÜK MAHKEME VİCDANDIR
Hayatta bazen yaşadığımız olayları yorumlamaya çalışırken düğüm düğüm yaparız, gördüğümüz muameleler karşısında kendimizi sorguya çekeriz, ne yapmış olabilirim de bana bu muameleyi yaptı diye, elbet teki her davranışın psikolojik, bilimsel, maddi veya manevi açıklamaları vardır. Ama bezende kötülük sadece karşıdan gelir ve İnsan sadece kötü olduğu için kötülük yapar, sen yaptığın iyilikleri güzellikleri insani görevimdi diye açıklarken, karşıdaki insan tüm bencilliği ve nankörlüğü ile bu yapılanların zaten hakkı olduğunu düşünür. Ve sadece kötü olduğu için sana kendini sorgulatır...Dışarıdaki tüm adaletsizliklere karşın, en büyük mahkeme insanın kendi vicdanında kurulur, eğer orada kendini yargılayıp temize çekebiliyorsan Başkasına verilecek çokta bi hesap kalmamıştır. Zira yaptığımız iyi yada kötü her işin en gizli tek şahididir vicdan!