Evet..
Yüreğimiz yanıyor..
13 fidanı daha şehit verirken, ne söylenecek söz ne teselli bulacağımız bir sığınağımız var.. Ağlamak da artık acizyet gibi geliyor ki şehitlerin anneleri, eşleri, çocukları yine dimdik duracaklar ve yine yüreklerine şunu söyleyecekler ‘ düşman zalim, düşman hain, düşman kalleş, düşman alçak, düşman kancık.. Onun için ağlamayacağız, sevindirmeyeceğiz onları.. Koçyiğitlerimizi uğurlarken sonsuzluğa, düşmana haykıracağız; kalleşsin, köpeksin.. Sahibine göre havlıyorsun.. Seni köpek gibi kullananlar da en az senin kadar alçak ve kancıklar’ diyeceğiz.. Diyoruz..
Bu topraklarda kardeşi kardeşe kırdıran
Bu topraklarda bin yıllık kardeşliğe ayrık otuna çevirmeye çalışanlar bugün, bizim yas günümüzde zılgıtlarını atıyor, sarı-kırmızı-yeşil mendilerini sallayarak vahşice ve hayvanca bir sevinci yaşıyor olabilirler.. Ama bu toprakların kardeşliğinin etle tırnak olduğunu gördükçe kendi cehennemlerinde çığlık çığlığa yanarak hayvanca bir bekleyişle kendi pisliklerinde boğulacaklar..
Evet..
Yüreğimiz yanıyor..
Çünkü biz insanız..
Çünkü biz bu topraklarda canını seve seve feda eden bir geçmişin mirasçılarıyız..
Evet..
Yüreğimiz yanıyor..
Ama bu yürek yangınları bin yıldır bizimle..
Yunuslandık o nedenle..
Her yürek yangınımız bizi biraz daha pişiriyor ve bir adım daha kardeşliğe ve birliğe ve bütünlüğe olan inancımızı pekiştiriyor..
Evet yüreğimiz yanıyor..
Ocaklarımız söndü..
Evlatlarını kendi elleriyle toprağa veriyor annelerimiz..
Ağıtlarıyla sarmalıyor Mehmedinin yaralarını, dokunuyor akan kanına.. Zor imtihan.. Annelerimiz bu imtihandan geçiyor hergün.. Tek teselli ‘vatan sağolsun’ oluyor.. Vatan evlattır çünkü, vatan namustur, vatan ocaktır, vatan topraktır ve işte benim annelerim böyle sarıyor yaralarını tıpkı Mehmedinin yarasını sardığı gibi..
Evet..
Yüreğimiz yanıyor..
Hz. İbrahim’i ateşe atan zalimlerin torunları yine sahnede. Nemrut’un torunları şimdilik yaktıkları ateşin etrafında, masumların kanıyla şenliklerini kutluyorlar.
Mancınıkların başında olanlar, katırla ateş taşıyanlar ‘ özerklik’ diyor, Apo’ya özgürlük diyor..
Ateşe çalı toplayan, o zavallılar, o alçaklar, o hainler yola dizilmiş koşa koşa geliyorlar..
Ama,
unuttukları bir şey var..
Ateş göle dönecek..
Halil İbrahim’in yoldaşlarını bu ateş yakamayacak..
Annelerin yüreğine değecek Halil İbrahim’in sabrı, inancı, teslimiyeti..
Bu ateşi yakanlar sadece ve sadece kendi cehennemlerini hazırladıklarını er ya da geç anlayacaklar..
Nemrut’un sonu olacak onların kaderi..Nemrut’un torunları gülmeye devam edin siz.. Sonunuz aynı olacak. Putlarınız sizi kutsamaya devam etsin, yarattığınız o tanrılarınız bilin ki gün gelecek sizi kurban olarak yutacak..
