Binlerce yıl boyunca insanoğlu karşılaştığı sorunları kendi dinlerine uygulayarak açıklamaya çalışmış ve dünyayı mitolojik tanrılar arsında pay etmişti. Filozoflar işin içine girinceye kadar her şey mitsel tanımlarla açıklanıyor, kuşaktan kuşağa aktarılıyordu.
Zeus, Apollo, Hera, Athena, Herakles...
Dünyamız tanrılar arsında bölüşülürken, örneğin denizler Poseydon'a düşmüş, Hades'e de yedi kat yer altındaki ölülerin dünyası verilmişti.
Dünyamızdan ayrılıp birer gölge gibi çekip gidenlerin son dönüşsüz yurduydu Hades'in ülkesi.. Ne var ki hiç bir canlı, ne tanrı Hades'i, ne de onun ülkesini gözleriyle görmemişlerdi. Sorgulanamayan en nefret edilen tanrıydı.
Üstelik Hades adına ne bir sunak ne de bir tapınak vardı!
Zaten olsa da bir şeye yaramayacaktı. Yalvarıp yakarmalar da, kesilen kurbanlar da gidenlerin gelmesine çare olmuyor, Hades'in taş yüreğini etkilemiyordu.
Hades'in yönettiği bu ülkeye nasıl ve hangi yollardan ulaşıla bilinirdi?
Dünyada hiç kimse bunu bilmiyor, bilmekte istemiyordu.
Yalnızca ozanların duyarlı yüreklerinde bunlarla ilgili bazı imgeler beliriyor, ve onları dillendiriyorlardı yapıtlarında...
Romalılar döneminde Vergilius, İlahi Komediya'nın yazarı Dante ve niceleri…
Ne var ki, birçoğu karanlık düşüncelerin keskin giyotinlerinde ya da, yobaz haykırışların lağım kokan nefesleriyle tutuşan alevler altında gittiler Hades'in ülkesine.
Ama tarih boyunca bütün soylu ozanlar dünyayı sorgulamanın ve dünya değiştirmenin öyle sanıldığı kadar ürkünç bir şey olmadığını anlatmaya çalıştılar hep;
ve bu uğurda öldüler, öldürüldüler....
Yüzyıllar boyunca tahıldan ve ozandan gayrı bir şey yetiştirmeyen güzelim Anadolu topraklarında da böyle olmamış mıydı?
Pir Sultan’lar, Dadaloğlu’lar, Börklüce Mustafa'lar, Şeyh Bedreddin'ler...
Ve Madımak'ta 35 can!....
Her biri bir buğday başağı gibi düşerek toprağa Hades ülkesine göçtüler.
Madımak!..
Sıvas toprakları nicedir böyle bir yıkım görmemişti.
Her türden kemliğe kör, cümle kahpeliğe sağır Sıvaslı, yavan ekmeğine yiğitliği ve mertliği katık etmişti hep..
Toprağı verimsiz, iklimi pek de sertti.
Bir ekip bir almazsa da, Allah'ına şükreder ve aldığı bir'i sofrasında paylaşacak canlar arardı. Toprak "bire bir" vermese bile ne gam; tanrı misafirinin tabağı yine dolu olur, hane halkının kursağına girmeyen lokmaların türküsü, konuğa sunulan bir demet kızıl gül olurdu.
Açlığa, yoksulluğa ve çiğ düşmüş zemheri ayazlarına inatla direnen Sivaslı, o topraklarda yıllardır zulme ve esarete baş kaldırdı.
Kelle verdiler boyun eğmediler.
Mustafa Kemal'in Türkiye Cumhuriyeti'nin temellerini atmak için tarihe Sivas Kongresi olarak geçen toplantıyı burada yapması, biraz da bundandı...
Ve, 2 Temmuz 1993 !..
Sıvasın adını tarihe bir kara leke olarak düşüren ve Mustafa Kemal'in kurtuluş mücadelesi tohumlarının üstünü "bir kırağı gibi karartan" tarih 2 Temmuz…
1993'ün iki Temmuz'unda bu cumhuriyeti karanlıklara gömmek için Sivas’ı seçenlerin vermek istedikleri mesaj son derece açıktı. Tanrı misafiri için canını veren Sivaslının toprakları, "topraklarına misafir olarak gelenlere karşı cihad" ilan eden yobazlarla dolmuştu.
Hades'in karanlık dünyasının temsilcileri Menemen'de içtikleri kana doymayarak içlerindeki cehennem alevlerini püskürtmeye başlamış; Cumhuriyetin temeli Sıvası "Cumhuriyet mezarına" çevirmeye çalışıyorlardı.
Pir Sultan'ı ikinci kez darağacına göndermek için ellerindeki ipleri yağlıyorlardı.
"Kalem tutan ellere kurban olan" Pir Sultan'ın mızrap tutan torunları, kibrit çakan ellerde kül oluyorlardı...
Baharda boy veren ve genç kızların ağızında türkü olan; neşeli melodiler eşliğinde oynanan oyunlara adı taşınan "Madımak" bir cehennem adresiydi artık...
Her yıl ağırlandıkları otel, Hades'in dünyasına giden yolda aracı olmuştu.
Göğe yükselen çığlıkları ve feryatları, göğe yükselen alevler bastırıyordu.
Beni duman duman yaktınız
Yetmemiş gibi bir de alkış tuttunuz
Sonra birer masum olup çıktınız
Can veririz, can almayız. biz canız!...
Önce alevler, ardından dumanlar çekildi. Kara dumanlardan geride kalan "karadan daha kara" bir manzaraydı. Küfürden ve lanetten gayrı bir şey üretmeyen kara ağızlılar, güzelliğin tercümanı kalemleri, fırçaları ve mızrapları kül etmişlerdi!..
"Bir bulut kaynıyor Sivas elinden....."
Önce bir kebapçı dükkanı olarak faaliyet gösteren sonrasında, kültür anıtı haline getirilen Madımak'a gidenler yaldızlı boyalarla izleri yok edilmeye çalışılan isli duvarların ardındaki haykırışı duymayabilirler. Lakin;
Hades'in karanlık dünyası onları kucakladığında kulaklarında bu dizeler hep çınlayacaktır;
Akarsuyum yansam da,
Kül olup savrulsam da,
Bazı bazı gülsem de,
Yine gönlüm hoş değil!...
Acılarımız ve toplumsal travmalarımız sürüyor.
Yüzyıllara yayılmış ölüm acıları…
Yitirişlerimizin üzerine ağıtlarımız dinmiyor.
Yürek çeperlerimizde ince ağrılı hal bekleyişte…
Acılar kalabalıklarla paylaşılıyor.
Oysa her yürek acısını kendi bildiğince de yaşıyor.
Temmuzlar yangınları çağrıştırmamalı artık o güzelim topraklarda.
Temmuzlar ve zamanın her dilimi yaşam müjdesi olmalı.
Gömdüğümüz sevincimizi çıkarmalıyız o topraktan, tıpkı yeni filizlenen bir ağacın mutluluk tohumu gibi…
Güneş Tanrısıyla çok iyi dost olan Denizler Tanrısı Poseydon: "karanlıklar ülkesi Hodes'e gönderilenlerin yüzüne bir bakın" demiş ve devam etmiş; “yüzlerinde huzurlu ve güvenli uykunun verdiği rahatlık ve hafif gülümseme varsa, onları Hades'in yedi kat yerin altındaki karanlık ölüler diyarında aramayın. Onlar benim yani Poseydon’un engin dalgaları arasında, güneşe bakarak huzurla uyumaktadırlar." demiş.
O yüzden ozanlar "ölüm" ile "uyku"nun aslında ikiz kardeşler olduğunu anlatmaya çalıştılar yıllarca hep…
Ve ölümden korkmadan gittiler ölüme...
