YORUM YOK!

 Seçimin son haftasına girdik. Sizi bilmem ama benim açımdan bunun anlamı şudur;

12 Haziran akşamına kadar artık yorum yok!..

Niçin mi?

Bundan sonrasının “belden aşağı” sayılacağı için..

Bugüne kadar yazılarımda eleştirdiğim milletvekili adaylarının gerek birebirlerde gerekse yaptıkları toplantılarda kendilerini savunmaları ve hatta kendi doğrularını anlatmaları için zamanları ve imkânları vardı.

Lakin bu hafta sonuna kadar aynı kişilere yaptığım eleştirilere aynı şekilde yanıt vermeye zamanları ve imkanları olmayabilir..

İşte bundan dolayıdır ki;

Seçim akşamına kadar adaylar hakkında yorum yok..

Aday oldukları günden beri hem biz hem de onlar eteğimizdekini döktük..

Şimdi sıra seçmende..

Seçmen onların her dediklerine itibar ederek, onları kendine vekil olarak seçerse, bize de düşen önümüzdeki dört yıl boyunca onların sözlerini tutup tutmadıklarını ve genel performanslarını takip etmek olacaktır..

Ha..bir de bu süreçte kraldan fazla kralcı olanlar vardı ki sormayın gitsin..

İşte ben kraldan fazla kralcı olanlara pek fena taktım..

Ankara’ya gidenler hem bugünlerini hem de yarınlarını kurtarmış olacaklar..

Ya kraldan fazla kralcı olanlar..

Ya gereksiz yere horozlananlar..

Ya başkası adına öten kötü borozanlar..

İşte onlar var ya onlar!..

Neyse!!!



SAKIN HA!

Eleştirmek bilgi ve cesaret gerektirirken eleştiriye tahammül göstermek ise akıl ve erdemlilik ister. Akıllı bir insan yapılan her eleştirilerden, kendisi için yapıcı ve olumlu yönde notlar çıkartırken, aklını kullanmayı beceremeyenler ise “vay sen misin beni eleştiren” diye karşı saldırıya geçmeyi yeğler..

Bugün insanlık olarak hepimiz ve de genelde yani yediden yetmiş yediye, geldiğimiz noktada eleştiriye karşı tahammülsüz ve hoşgörüsüz bir tavır sergilemeyi yeğleriz..

Sıkıysa yanlış olana “yanlış” de veya yaz..

Anında ilan edilirsin saçı başı yonulacak kaz..

Tavandakiler ya da tabandakiler hiç fark etmiyor..

Eleştirilen saniyesinde şıppadanak barut fıçısı oluyor..

Akara makara derken yirmi yıla doğru ilerliyor yazar çizerliğimiz ve bu geçen onlu yılların hiçbir döneminde, yazarken bu kadar ince eleyip sık dokuduğumu hatırlamıyorum..

Abi yok böyle bir şey valla(!?)

Herkes kendisi ile ilgisi olmayan bir yazıda veya sözde dahi dıdısının dıdısını arayarak “vay beni mi ima etti acaba” şeklinde kıllanmak için dünden hazır!..

Ve hemen yanı başındakine sorar “bu beni mi kastetmiş” diye..

“He kesin seni kastetmiş” derlerse yandığının resmidir..

Sonra efelenip diklenmeye kalkışır..

Senin dikini görünce de şaşırır..

Çirkeflik onlara efendilik bize yakışır